Het verhaal van de Zermatt-serie

Matterhorn

Wie wel eens in Zermatt is geweest, weet dat het een autovrij dorp is. De inwoners hebben hun gemotoriseerde voertuigen aan de rand van het dorp staan. In het dorp zelf word rondgereden in elektrische wagens, een soort golfkarretjes. Ze zijn er in een paar variaties, afhankelijk van gebruik, met meer ruimte voor mensen/bagage en of diverse voorraden.

Relaxt naar een spannend uitzicht

Als toerist kom je met de auto of bus niet verder dan Täsch. Daar parkeer je je auto en ga je de laatste kilometers met trein. Dat is overigens uitstekend geregeld, iedere 15 minuten gaat de pendel naar Zermatt. Wat opvalt als je in het station van Täsch staat, is het aantal Aziatische toeristen. Blijkbaar is er in Zermatt iets bijzonders dat “deze” toeristen trekt.

Het was heerlijk om het laatste stukje met de trein af te leggen. Geen stress over welke afslag te nemen, afgeleid raken door de omgeving of moeten zoeken naar bordjes voor de vakantiewoning. Gewoon lekker relaxen en genieten van de omgeving. Het riviertje langs het spoor, kleine watervallen, imposante rotswanden en onze Aziatische mede toeristen waren duidelijk in spannende afwachting van ……iets? Geen idee wat dat was, maar ze waren er erg opgewonden over. Ergens op de helft werd duidelijk wat deze opwinding was, het eerste uitzicht op de Matterhorn.

uitsnede Matterhorn - Zermatt-serie | Allios Deite Eikona - Ada Goverde

Imposant uitzicht

Het laatste stuk van het dal tussen Täsch en Zermatt is smal. Er is op sommige plaatsen niet veel meer ruimte dan nodig is voor één spoor, een rivier en een weg. Dat kronkelt allemaal samen omhoog naar Zermatt en op een paar plaatsen is er uitzicht op de Matterhorn. De zichtbaarheid van de Toblerone berg werd voor ons steeds duidelijk aangekondigd door alle oh’s en ah’s van de mensen die verder voorin de trein zaten.

Het was, en is, ook een imposant beeld met zijn bijna 4500 meter hoogte. Zelfs als je al op 1200 meter zit. En eerlijk is eerlijk, we gingen naar Zermatt om te skiën in de zomer, maar ik had heel bewust een appartement uitgezocht met uitzicht op de beroemdste berg van het dal, met balkon. Dan kon ik mijn statief en camera neerzetten en met regelmaat een foto nemen totdat ik mijn ideale plaatje van deze “reus” te pakken had.

De ideale foto

Aangekomen op het station van Zermatt werden we door de eigenaar van het appartement opgewacht. Al onze bagage en wijzelf gingen in en op zijn elektrische karretje mee en 10 minuten later stonden we in ons vakantieverblijf. Ik was de hemel te rijk. Los van alle ruimte in het appartement, bleken we geen balkon te hebben maar een terras van zeker 4×4 meter.  En al die twee weken in juli dat we in Zermatt waren heb ik deze imposante berg meerdere keren per dag op de foto gezet. En iedere keer dacht ik, dat is best leuk zo’n wolkje rond de top maar ik wil de top ook zien op de foto. Eén middag is me dat gegund, met als resultaat deze foto.

Er is meer te ontdekken in Zermatt

Smeltwater

Wat geweldig is om te doen in Zermatt, is met één van de vele liften jezelf een stuk de berg op laten brengen en dan de omgeving verkennen. De liftpassen zijn overigens serieus prijzig maar zo de moeite waard. 

Ada in de sneeuw Zermatt | Allios Deite Eikona - Ada Goverde

Wat trouwens niet geweldig is om te doen, is niet goed voorbereid een lift omhoog nemen. Tenzij je er geen probleem mee hebt om door te bijten. In al mijn enthousiasme stapte ik, met onze kersverse liftpassen, in het gondeltje die ons naar een hoogte van ruim 2000 meter bracht. Met een zomerse wandelbroek, een t-shirt en ballerina’s, gelukkig nog wel een warm vest in mijn tas. Oh en mijn fototoestel natuurlijk.

Daar stond ik, boven 2000 meter, echt minder aangenaam dan in het dorp zelf. Maar ja, partner en zoon vonden het geweldig tussen de plassen gesmolten sneeuw waar nog ijs op lag, sneeuwplaten, stenen enzovoorts. Dus ach, koude voeten heb ik toch al standaard, mijn vest was warm en mijn fototoestel hing al om mijn nek.

Koud, maar mooie foto’s

Van beren op de weg heb ik niet zo’n last. Ik heb wel eens gezegd, ‘zet jij een beer op de weg, dan schiet ik hem en maak ik er een bontjas van’, in overdrachtelijke zin van het woord natuurlijk. Met andere woorden; ik zie wel risico’s, maar in plaats daarover te gaan zitten tobben, buig ik ze om naar kansen. En daarom ging ik vrolijk op zoek naar mijn kansen en vergat dat mijn (bijna) blote voeten af en toe weg zakte in de sneeuw. De Beer is geschoten en de bontjas ligt klaar.

Naast de mooie foto’s die ik privé houd, leverde het ook dit mooie kunstwerk op. Een foto van een strookje smeltwater tussen de losse keien, op weg naar het dal. Hoewel de kleur versie van deze foto mooie groene tinten heeft, is de foto in zwart-wit mooier, mysterieuzer en spannender!

uitsnede Smeltwater - Zermatt-serie | Allios Deite Eikona - Ada Goverde
Meer over zwart-wit foto’s

Dat je, naast het hele jaar door skiën, fantastische wandelingen kunt maken in Zermatt mogen ondertussen duidelijk zijn. Er is zoveel moois te zien in het bergmassief.

Wandelend richting Gornergrat was opeens deze doodlopende uitloper zichtbaar. Stroompjes blauwgrijs water dat van de toppen afstroomt richting en bijna surrealistisch landschap van alleen steen en water. Het water verzamelt zich in een kom die al is volgelopen en overstroomt naar een tweede, kleinere kom. Het begin van een rivier is geboren.

Wat opvalt is dat de rotsen in eerste instantie gewoon maar grijs lijken. Als je wat langer kijkt, zie je echt heel veel kleurschakeringen tussen het grijs. Links, boven de waterkom, bevatten de rotsen bijvoorbeeld ook meerdere tinten, net als daarboven, boven het water stroompje. Aan de rechterkant ligt aan het meer een heel donkere, bijna zwarte rotsformatie. En hoe langer je naar de foto kijkt, hoe meer plukken sneeuw je ziet. Dan de kom die zich gevuld heeft met water, het lijkt wel een grote turquoise steen in plaats van een uit de kluiten gewassen plas met water. Het ligt nog voor een deel in de zon. Het deel dat in de schaduw ligt, lijkt een groenere tint te hebben.

Is het gek, dat toen ik dit zag, ik maar weer eens stopte om de nodige foto’s te nemen. Zo een fascinerend spel van water en rotsen, twee basale elementen en verder helemaal niets. Zoveel kleuren, zoveel patronen, zoveel dingen om te ontdekken, vastgelegd op een simpele foto……

Waterkom | foto uit de Zermatt-serie Allios Deite Eikona
Ik vertel meer over de Zermatt-serie

Bloedende Rots

Bloedende Rots - Zermatt-serie | Allios Deite Eikona - Ada Goverde

We waren dus in Zermatt om te skiën. Na jaren geleden gestopt te zijn met skiën, ik was al een echte mooi weer skiër geworden, wilde ik toch nog wel één ding op dat gebied; een keer in de zomer op de laten staan. Daarvoor heb je een gletsjer nodig en de keuze viel dus op Zermatt.

Mijn zoon en ik gingen dus met ski’s en in skiuitrusting naar meer dan 4000 meter. Bij 20 graden op 1200 meter best nog een uitdaging maar als ik naar zo’n hoogte ga, omgeven door de reuzen van Europa, dan zit mijn fototoestel natuurlijk ook in mijn tas!

In de bergen ben ik vaak onder de indruk van alle natuurgeweld om mij heen en van de geweldige uitzichten. Toch kijk ik ook veel om mij heen naar de details, want ook daarin zie je de mooiste dingen. Door op een uitkijkpunt op 4000 meter niet alleen om mij heen te kijken maar ook naar beneden, ontdekte ik deze uitstekende rots.

Toen ik hem zag sloeg mijn fantasie gelijk op hol. Fantastisch die oranje rode afzetting op de groen grijze rotsen, met een metaalachtige glans erover. Ik ben geen geoloog, maar ik heb het sterke vermoeden dat de oranje rode afzetting veroorzaakt wordt door een verhoogde concentratie ijzer op die plaatsen.

Mijn fantasie gaat op de loop

De kleur en de vorm van de rots brengt mijn fantasie echter op gang. Leuk al die kennis van je Beta-studie maar dat rode heeft echt niets met ijzer te maken. Ja, ijzer uit iemands bloed. Er is daar gewoon iemand vanuit het uitkijkplatform naar beneden gestort en is aan de rotspunt gespietst. Het lichaam is al geborgen, netjes opgeruimd, alle stukjes meegenomen maar ze zijn vergeten het bloed op de rots op te ruimen.

Het was gewoon te koud daar op 4000 meter om die klus netjes af te maken. Want hoewel het hartje zomer was toe ik daar stond, stond ik er wel in mijn skipak en had ik die ochtend nog even paar pistes bedwongen. En dan nog, wie zou vermoeden dat het bloed was op die rots. En dat iemand gevallen was, misschien was er wel iemand geduwd. In alle vroegte, toen het bergstation net open was en er verder nog niemand in de buurt was……

Of misschien had een stelletje gekke capriolen uitgehaald om een mooie foto te maken van hen samen en was één van hen misschien wel over de rand gevallen, of alletwee. Wat een drama……

Werkelijkheid

Terug naar de werkelijkheid. De foto is echt geweldig geworden. De spitse rots met rode en oranje vlekken, de omringende rotspartijen al wat vager. Door de foto af te laten drukken op metallic papier krijgt het glanzende grijze oppervlak van de rotsen echt een metaalachtige uitstraling. Stel je voor dat je dit in je kamer hebt hangen!

Ontdek meer over de Zermatt-serie

Wandelaars 

Soms zie je dingen pas achteraf. Dat is wel een voordeel van fotografie. Foto’s die niet scherp zijn gaan weg. Op foto’s die wel scherp zijn kun je de details zien die je met het blote oog over het hoofd hebt gezien.

Dat gebeurde met deze foto van de Breithorn wat ik wel gezien had. Tijdens de skiochtenden kwamen we bij één lift steevast groepjes wandelaars tegen die met touwen aan elkaar vast zaten. Ze kruisten de sleeplift waar wij inzaten en gingen al wandelend naar een deel van het bergmassief dat voor skiërs niet beschikbaar was. 

Als we niet op de ski’s stonden, maakten wij wandelingen in het dal. Niet zo ver en hoog als de wandelaars die we zagen in het skigebied. De omgeving van Zermatt is ruimschoots voorzien van de nodige wandelroutes. Op één van die wandelingen was de Breithorn prominent aanwezig. Wat ik ook had gezien, was dat het de berg moest zijn waar onze sneeuwwandelaars naar op weg gingen. De kleine Matterhorn, waar het bergstation van de lift is, ligt rechts naast de Breithorn.

uitsnede Wandelaars - Zermatt-serie | Allios Deite Eikona - Ada Goverde

Wat ik ook gezien had, voor ik de foto maakte, waren de horizontale kleurverschil in de sneeuwlagen. Zichtbaar op de plaatsen waar de sneeuwlagen zijn gaan schuiven of afgebroken zijn. Op het formaat 140×105 komen deze subtiele kleurverschillen trouwens extra goed tot hun recht. Juist het contrast, met de donkere rotsen en hun verticale lijnen, subtiele kleurschakeringen met bruin en grijs, was me ook opgevallen.

Wat ik niet had gezien op het moment van fotograferen, maar pas later toen ik de scherpte van de verschillende versies die ik aan het beoordelen was, waren de twee wandelaars. Ze lopen aan de rechterkant van de top. Het waren direct mijn helden en de foto dankt zijn naam aan deze mensen. Ik vind het een mooie gedachte dat ik twee van de mensen, die ik op de piste heb gezien op weg naar deze top, ook daadwerkelijk op de foto heb gezet. Geen idee natuurlijk of ze dat ook echt zo is…..

Mijn zoon ziet overigens iets heel anders in deze foto. De linkerkant van de berg, het deel waar de sneeuw verschoven is, is voor hem een gezicht, van de zijkant gezien. De strakke sneeuwlaag bovenin. is een aerodynamische helm van een wielrenner. Het is maar net hoe je ergens naar kijkt.

Zie alle foto’s uit de Zermatt-sesrie

Mussen in love

Maar waar ik mij het meest over heb verbaasd en met heel veel plezier naar heb gekeken, zijn de mussen geweest. Op echt alle terrassen zie je ze fladderen. Het zijn net kleine kinderen. Ze zitten elkaar achterna, dagen elkaar uit. Het lijkt wel of ze tikkertje en verstoppertje tegelijk spelen. Omdat er geen auto’s rijden is het vrolijke gekwetter van al die fladderende vogeltjes overal te horen. 

Supersnelle sluitertijden niet snel genoeg

Zittend op het terras hadden we een uitstekend plekje met uitzicht op bomen en struiken die blijkbaar waren bestempeld als speelplaats voor mussen. Mijn camera ging in de sportmodus. Als ik dan de ontspan-knop indruk wordt er iedere 1/10 seconde een foto gemaakt, tot ik weer loslaat. Ideaal voor snel bewegende mussen.

Maar deze beestjes waren zo snel dat veel foto’s echt niet scherp waren. En dan bedoel ik niet dat er een vleugel of pootje niet scherp was, wat juist heel mooi zijn op een foto. Nee, de hele mus onscherp, soms zelfs gewoon een vage vlek. Terwijl de sluitertijd toch ook behoorlijk snel stond.

Maar ik geef niet zomaar op. Ik had al gezien dat verschillende mussen af en toe heel dicht bij elkaar kropen. Het leek wel of ze een soort verliefd gedrag vertoonden. En dat in juli.

uitsnede Mussen in Love - Zermatt-serie | Allios Deite Eikona - Ada Goverde

De aanhouder wint

De struiken naast het terras waren donker en met hun schutkleuren vallen de mussen makkelijk weg in de achtergrond. Gelukkig staken er links en rechts ook wat takken uit de struiken en boompjes die daar tussen stonden. Daar had ik mijn hoop op gevestigd en met fikse dosis geduld kom je vervolgens een heel eind.

Door het tegenlicht lijkt de foto in zwart-wit te zijn afgedrukt. Dat is ze niet, maar in de nabewerking heb ik het effect wel gebruikt om er een bijzondere kleurstelling van te maken. Het zwart-wit effect met de zilver blauwe bewolkte lucht, wordt in de afdruk van de foto benadrukt door metalic papier te gebruiken.

Meer dierenfoto’s

Bergen en lucht 

Een mooie wandeling vinden in Zermatt of de rest van het Matteral is geen probleem. Wat wel enigszins een uitdaging is, is een wandeling te vinden die uitzicht blijft geven op al die reuzen in de omgeving.  Als je begint in Zermatt en je loopt richting het bergmassief, is de enige vraag die overblijft hoe te zorgen dat je niet te hoog komt. De temperatuur daalt dan snel en de paden worden minder goed begaanbaar.

Met een beetje postduif gevoel, geholpen door de bordjes op kruisingen van de wandelpaden, lukte het heel aardig om op de bonnefooi een mooie wandeling te maken. Kronkelende paadjes die dan weer een beetje stijgen, dan weer een beetje dalen, de bocht omgaan, haarspeldbocht maken of kruisen met een andere route en zicht geven op de fantastische pieken rondom het dal. Een kleurenspel van rotsen, sneeuw en planten. Langs de paden grotere en kleinere watervallen, meertjes en rotsen, een paar groepjes dieren die een kruising lijken tussen schapen en geiten, kleine wilde dieren en natuurlijk de nodige bloemen, vogels en insecten.

Die schaap/geit-achtige beesten (we hebben nooit meer kunnen uitvogelen wat het nu precies waren), stelden ons nog voor een raadsel. Loop je rustig over de paden, genietend van al het moois om je heen, hoor je opeens heel zacht wat rinkelen, denk je.  Zo zacht dat je eerst twijfelt of je het wel echt hebt gehoord. Dan nog een keer en vervolgens ga je vragen aan je partner of hij het ook hoort. Dat blijkt zo te zijn maar ook hij heeft geen idee waar het vandaan komt, dus ga je allebei zoekend om je heen kijken, er van overtuigd dat de ergens koeien of zo met bellen om hun nek rondlopen en dat je die niet zomaar over het hoofd ziet.

Uiteindelijk zagen we die schapen/geiten toen we de zoveelste kronkel in het pad hadden gehad en net over een heuveltje konden kijken. Daar lag op een paar honderd meter bij ons vandaan, een groepje dieren op een grote rots uit te rusten. Het was nog lastig om ze goed te onderscheiden, want ze hadden natuurlijk een schutkleur. Voor een goede foto waren ze te ver weg, helaas.

uitsnede Bergen en Lucht - Zermatt-serie | Allios Deite Eikona - Ada Goverde

Toen we weer terug liepen naar het dorp en het pad natuurlijk weer de nodige kronkels en heuveltjes en dalen had gemaakt, doemde er opeens het beeld van “bergen en lucht” op. De wolken maken bijna een spiegelbeeld van de bergen op de achtergrond van de foto en creëren daardoor een punt in het midden van de foto waar je aandacht door getrokken blijft worden, ondanks alle kleuren en details die op de voorgrond van de foto te zien zijn. Door de foto af te werken met 6 mm acryl, wordt het effect van de diepte van de foto extra versterkt. 

Andere landschappen

Paarse Aantrekkingskracht 

Niet alleen in Zermatt kun je mooie wandelingen maken ook in de rest van het dal zijn wandelpaden en routes uitgezet. Zelfs meerdaagse wandelingen langs hutten. Dat is niet mijn ding, maar de pareltjes eruit halen doe ik graag. In het dal ligt ook het dorp Randa en daar hebben ze iets bijzonders. Tot 2020 kon je wandelen over de langste hangbrug ter wereld. Met de lengte van bijna 500 meter en 85 meter boven het ravijn, een slecht idee voor hen die hoogtevrees hebben. 

In 2020 is in Portugal een hangbrug geopend die nog langer is, maar hé, 500 meter lopen over een hangbrug is een eind en daarbij fantastisch om te ervaren. Je moet er echter wel wat voor over hebben. Vanaf het station van Randa kun je “rondje” lopen over een route waarin de brug in opgenomen is. De geweldige ervaring en het uitzicht krijg je niet voor niets. Laat je niet verrassen door de lengte van de wandeling met minder dan 10 km lijkt het niet veel voor te stellen, maar…..

De route vanaf het station gaat ruim 800 omhoog. De stijle paadjes, en de vele treden over de brug en vervolgens weer 800 meter omlaag op een vergelijkbare manier. Omhoog; killing voor je kuiten en mijn korte achillespezen. Omlaag; uber training voor je bovenbenen. 

uitsnede Paarse Aantrekkingskracht - Zermatt-serie | Allios Deite Eikona - Ada Goverde

Door de inspanning van het naar boven en naar beneden lopen en door de oneffenheden in het pad, was het zaak om echt te kijken waar je liep. Dat zorgt er dan weer voor dat je een focus krijgt op wat er allemaal te zien is direct op en om het pad waar je op loopt. Het heb trouwens wel dat er dan veel bomen om je heen staan. Dan leidt het uitzicht op al die bergen niet zo af.

En toen opeens, in een hoekje in de schaduw, op weg naar beneden zag ik een paar kleine paarse bloemen. Omdat ze zo mooi afsteken tegen het groene gras waren ze onweerstaanbaar. In werkelijkheid waren de bloemen zelf amper en centimeter groot. De aantrekkingskracht is met het formaat van de foto mee gegroeid. 

Ik heb mij pas later gerealiseerd wat de fotografische mogelijkheden zijn met de brug. Ik ben er wel mee bezig geweest, maar vanuit een beperkt aantal hoeken. Misschien moet ik dus nog een keer terug om daar het nodige mee te doen. Of we gaan een keer naar een andere lange hangbrug, we zullen zien.

Meer bloemen
naar de galerie